Ministerstwo Obrony Narodowej przedstawiło 6 lipca 2026 roku najpełniejsze dotąd, oficjalne zestawienie, dotyczące wartości i głównych kategorii uzbrojenia oraz wyposażenia wojskowego przekazanego Ukrainie przez Polskę. Komunikat nie zawiera szczegółowej liczby egzemplarzy poszczególnych typów sprzętu, ale porządkuje skalę wsparcia finansowo i rzeczowo oraz wskazuje, jakie kategorie zdolności zostały objęte donacjami. Ministerstwo Obrony Narodowej ujawniło te dane w odpowiedzi na debatę dotyczącą zakresu polskiego wsparcia, podkreślając, że każda decyzja o przekazaniu sprzętu była poprzedzana analizą Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.

Najważniejsze kwoty i liczby

Z danych podanych przez wicepremiera i ministra obrony narodowej Władysława Kosiniaka-Kamysza wynika, że łączny koszt dotychczasowych donacji wyniósł 16,45 mld zł. Resort obrony zaakcentował przy tym, że zdecydowana większość tej wartości przypada na pierwszą fazę pełnoskalowej wojny Rosji przeciwko Ukrainie. W latach 2024–2026 Polska przekazała sprzęt i wyposażenie o wartości 1,55 mld zł, a więc mniej niż 10% całej ujawnionej wartości pomocy. Resort poinformował również, że w Polsce przeszkolono ponad 30.000 ukraińskich żołnierzy. Do najważniejszych obszarów wsparcia MON zalicza przekazywanie sprzętu wojskowego i wyposażenia, prowadzenie szkoleń, funkcjonowanie hubu logistycznego służącego obsłudze pomocy wojskowej oraz zabezpieczenie transportu kolejowego i drogowego kierowanego na Ukrainę.

W ujęciu polityczno-wojskowym MON przedstawia wsparcie Ukrainy jako element polskiej racji stanu. W komunikacie resort wskazuje, że bezpieczeństwo Polski jest bezpośrednio związane z przebiegiem wojny rosyjsko-ukraińskiej, a niszczenie rosyjskich pocisków, bezzałogowców i sprzętu na froncie wschodnim ogranicza zagrożenie także dla Rzeczypospolitej.

Jaki sprzęt przekazała Polska Ukrainie?

W części dotyczącej wyposażenia wojskowego MON wymienił kilka najważniejszych grup sprzętu.

Polska została wskazana jako państwo należące do tak zwanej koalicji zdolności opancerzonych. W tym obszarze resort wymienił czołgi T-72, czołgi PT-91 Twardy oraz czołgi Leopard 2A4. W komunikacie wskazano również transportery opancerzone oraz bojowe wozy piechoty.

Kolejną kategorią ujawnioną przez resort było lotnictwo wojskowe. Wśród przekazanego Ukrainie sprzętu MON wymienił samoloty myśliwskie MiG-29 oraz śmigłowce Mi-2. Wicepremier i minister obrony narodowej Władysław Kosiniak-Kamysz odniósł się również do kwestii ewentualnego przekazania kolejnych MiG-29, podkreślając, że sprawa nie została definitywnie zamknięta. Jak wyjaśnił, Polska nie rozważa jednak dalszych jednostronnych donacji. Ewentualne przekazanie pozostałych samolotów mogłoby nastąpić wyłącznie w formule wzajemnej wymiany, przynoszącej korzyści także Siłom Zbrojnym RP.

Stanowisko to jest konsekwencją negocjacji prowadzonych w pierwszej połowie 2026 roku, w których Polska uzależniła przekazanie pozostałych MiG-29 od uzyskania dostępu do ukraińskich technologii bezzałogowych systemów powietrznych oraz związanego z nimi know-how. Według ministra strona ukraińska początkowo zaakceptowała takie rozwiązanie, jednak ostatecznie nie doszło do realizacji uzgodnień, w efekcie czego proces przekazania samolotów został wstrzymany, choć – jak zaznaczył szef MON – rozmowy nie zostały definitywnie zakończone i w ostatnich dniach pojawiły się nowe propozycje ze strony Kijowa dotyczące współpracy w obszarze technologii dronowych.

Wśród pozostałych kategorii sprzętu i uzbrojenia MON wymienił wyrzutnie rakietowe oraz amunicję – czołgową, artyleryjską i moździerzową.

Osobnym, szczególnie wrażliwym wątkiem były pociski do systemu Patriot. Minister obrony poinformował, że Polska podjęła decyzję o donacji pocisków po wniosku sekretarza generalnego NATO, dowództwa sił amerykańskich w Europie oraz dowódcy sił połączonych USA w Europie, po konsultacjach z grupą użytkowników systemu Patriot.

Pytany o przekazanie stronie ukraińskiej rakiet do systemu Patriot szef MON powiedział:

– Polska znajduje się w grupie 6 użytkowników systemu Patriot z rakietami PAC-3 w NATO. Na wniosek i prośbę sekretarza Generalnego NATO, dowództwa sił amerykańskich w Europie oraz dowódcy sił połączonych amerykańskich w Europie, po przeprowadzeniu konsultacji z grupą użytkowników, podjęto decyzję o donacji pocisków do systemu Patriot. Przekazana ilość stanowi margines naszych zdolności i w ocenie nie tylko Sztabu Generalnego, ale głównego dowodzącego armii amerykańskiej i sojuszniczej w Europie, nie wpływa na zdolności obrony powietrznej Polski. I zgodnie z przyjętymi zasadami w USA i w NATO ci, którzy realizują donację na rzecz Ukrainy (w tym wypadku tej kluczowej zdolności) utrzymują się w grupie państw objętych najważniejszymi miejscami w dostawie pocisków Patriot do swoich państw – poinformował szef MON.

Odnosząc się do braku informacji na temat donacji szef MON powiedział:

– Omawiany był ten temat, informacji o wnioskach, o potrzebach, o wniosku Sekretarza Generalnego, a później o przekazaniu. Te meldunki również ze strony służb specjalnych, już w kolejnych tygodniach, spływały do Kancelarii Prezydenta i do Biura Bezpieczeństwa Narodowego. Wrogiem Polski nie jest Ukraina. Wrogiem Polski jest Rosja. Sojusznicy są na zachodzie. Niebezpieczeństwo jest na Krymie. Polska musi być zjednoczona w sprawie bezpieczeństwa, bo rozbita będzie słabsza, a podzielona stanie się bezbronna – dodał minister.

Według MON przekazana liczba pocisków do Patriotów miała stanowić margines polskich zdolności i nie wpływać na zdolności obrony powietrznej państwa. Jak powiedział minister obrony narodowej podczas konferencji prasowej chodzi tu o kilka rakiet. Resort podkreślił również, że państwa uczestniczące w tego typu donacjach utrzymują priorytetowe miejsca w kolejce dostaw pocisków Patriot do własnych sił zbrojnych, zgodnie z zasadami przyjętymi w USA i NATO. Opozycja kontrargumentuje jednak, że Stany Zjednoczone nie mają wystarczających zapasów tych pocisków i najpierw będą odbudowywać własne stany magazynowe, a pozostałe kraje będą czekać na dostawy, które zapewne będą znacznie opóźnione.

Sprzęt i uzbrojenie przekazane Ukrainie, wymienione w komunikacie MON

Opublikowany przez Ministerstwo Obrony Narodowej wykaz pokazuje pełne spektrum uzbrojenia i wyposażenia wojskowego przekazanego Ukrainie od początku pełnoskalowej rosyjskiej agresji. Obejmuje ono zarówno ciężki sprzęt bojowy, systemy obrony przeciwlotniczej, artylerię i lotnictwo, jak również broń strzelecką, bezzałogowe systemy rozpoznawcze oraz znaczące ilości amunicji.

Czołgi podstawowe – T-72, PT-91 Twardy oraz Leopard 2A4

Wartościową część polskich donacji stanowiły czołgi. T-72 i PT-91 Twardy były dla ukraińskich załóg praktycznie natychmiast gotowe do użycia, ponieważ bazowały na dobrze znanej konstrukcji postsowieckiej. Leopardy 2A4 pozwoliły natomiast rozpocząć proces przechodzenia Ukrainy na zachodnie standardy uzbrojenia pancernego.

Transportery opancerzone i bojowe wozy piechoty – Rosomak, BWP-1 oraz BRDM

Rosomaki znacząco zwiększyły mobilność i poziom ochrony ukraińskiej piechoty, zwłaszcza podczas działań manewrowych. BWP-1 umożliwiały transport żołnierzy bezpośrednio do strefy walki, zapewniając jednocześnie wsparcie ogniowe. BRDM-y wykorzystywane były przede wszystkim do rozpoznania, patrolowania oraz zabezpieczania działań jednostek liniowych.

Artyleria – AHS Krab, 2S1 Goździk, BM-21 Grad oraz moździerze 120 i 60 mm

Jednym z filarów polskiej pomocy była artyleria. Armatohaubice Krab należą do najnowocześniejszych systemów przekazanych Ukrainie i wielokrotnie potwierdziły swoją skuteczność podczas walk. Haubice samobieżne 2S1 Goździk oraz wyrzutnie rakiet BM-21 Grad uzupełniały możliwości ogniowe wojsk lądowych, natomiast moździerze kalibru 120 i 60 mm zapewniały bezpośrednie wsparcie pododdziałów piechoty.

Lotnictwo – MiG-29 oraz śmigłowce Mi-2

Polska przekazała również samoloty myśliwskie MiG-29 oraz śmigłowce Mi-2. MiG-i umożliwiły Ukrainie utrzymanie zdolności bojowych lotnictwa bez konieczności długotrwałego szkolenia pilotów i personelu technicznego na nowych platformach. Mi-2 wykorzystywane są przede wszystkim do zadań transportowych, łącznikowych, medycznych i szkoleniowych.

Obrona przeciwlotnicza – Wega S-200 (SA-5), Neva S-125SC (SA-3), Osa, KUB oraz zestawy przeciwlotnicze Piorun

Szczególne znaczenie miało przekazanie systemów obrony przeciwlotniczej. Polska dostarczyła Ukrainie zestawy Wega S-200 (SA-5), Neva S-125SC (SA-3), zestawy Osa wraz z rakietami, rakiety do systemów Kub, a także samobieżne zestawy artyleryjskie ZSU-23-4 Szyłka i holowane zestawy ZU-23-2. Były to systemy dobrze znane ukraińskim żołnierzom, dzięki czemu mogły zostać szybko włączone do istniejącego systemu obrony przeciwlotniczej kraju.

Bezzałogowe systemy powietrzne – Warmate i FlyEye

Polska przekazała również bezzałogowe systemy produkcji krajowego przemysłu obronnego. FlyEye służą do rozpoznania, obserwacji i wskazywania celów dla artylerii, natomiast Warmate są amunicją krążącą przeznaczoną do precyzyjnego niszczenia celów punktowych. Doświadczenia z Ukrainy potwierdziły wysoką skuteczność obu systemów na współczesnym polu walki.

Broń strzelecka – Grot, AKMS, PKM oraz SWD

Na wyposażenie ukraińskich żołnierzy trafiły również karabinki Grot, karabinki AKMS, uniwersalne karabiny maszynowe PKM oraz wyborowe karabiny SWD. Była to broń przeznaczona zarówno dla wojsk operacyjnych, jak i formacji obrony terytorialnej oraz jednostek tworzonych w trakcie wojny.

Amunicja i wyposażenie

Istotną część pomocy stanowiły również ogromne ilości amunicji czołgowej, artyleryjskiej, moździerzowej oraz przeciwlotniczej, bez której nawet najbardziej zaawansowany sprzęt bojowy nie miałby wartości operacyjnej. Wykaz obejmuje ponadto szeroką gamę wyposażenia wojskowego, środków logistycznych i elementów zabezpieczenia technicznego, które pozostają niezbędne do prowadzenia długotrwałych działań bojowych.

Trzy filary wsparcia – sprzęt, szkolenia i logistyka

MON nie ogranicza opisu pomocy wyłącznie do donacji uzbrojenia. W komunikacie wskazano trzy główne obszary wsparcia Ukrainy.

Pierwszym były donacje sprzętu i wyposażenia wojskowego.

Drugim – szkolenia prowadzone zwłaszcza w ramach europejskiej misji szkoleniowej. Według resortu Polska należy do liderów tego procesu, a przez szkolenia w Polsce przeszło ponad 30.000 ukraińskich żołnierzy.

Trzecim filarem była logistyka. Resort obrony wskazał w tym kontekście hub oparty szczególnie o port lotniczy Rzeszów-Jasionka, przez który transferowano sprzęt i pomoc humanitarną. Wsparcie obejmowało także zabezpieczenie tras kolejowych i drogowych oraz ochronę sprzętu przemieszczanego w najbardziej krytycznych momentach wojny.

W praktyce oznacza to, że polski udział w pomocy dla Ukrainy miał charakter szerszy niż sama lista przekazanego uzbrojenia. Obejmował zarówno fizyczne przekazanie sprzętu, jak i stworzenie zaplecza umożliwiającego transport zachodniej pomocy, szkolenie personelu oraz utrzymanie ciągłości dostaw na kierunku ukraińskim.

Procedura i uzasadnienie decyzji

Najmocniejszym akcentem komunikatu MON jest zapewnienie, że każda donacja była analizowana przez Sztab Generalny Wojska Polskiego. Resort podkreśla, że przekazywany był wyłącznie sprzęt, którego oddanie nie naruszało zdolności obronnych państwa. Według ministra to żołnierze Wojska Polskiego i wojskowa ocena potrzeb oraz możliwości decydowały o tym, co może zostać przekazane stronie ukraińskiej.

MON odniósł się również do obiegu informacji o donacjach. Według komunikatu kwestie związane z potrzebami, wnioskami i późniejszym przekazywaniem sprzętu były omawiane, a meldunki w tej sprawie trafiały również do Kancelarii Prezydenta i Biura Bezpieczeństwa Narodowego.

Polityczna burza w szklance wody czy niebezpieczna gra bezpieczeństwem?

Decyzja o odtajnieniu wykazu polskich donacji wojskowych dla Ukrainy zapadła w atmosferze narastającego sporu politycznego dotyczącego zakresu udzielanej pomocy. Bezpośrednim impulsem stały się doniesienia o przekazaniu Ukrainie pocisków przechwytujących PAC-3 MSE do systemów Patriot. Dyskusję wywołał wpis wicemarszałka Sejmu Krzysztofa Bosaka.

– Wychodzi, że w marcu, w tajemnicy przed Sejmem, rząd oddał Ukrainie drogie i trudne do kupienia pociski przechwytujące do systemów Patriot – napisał na platformie społecznościowej Krzysztof Bosak argumentując, że pociski zostały zakupione na potrzeby budowy polskiego systemu obrony powietrznej i domagał się wyjaśnień dotyczących skali oraz skutków ewentualnej donacji.

W podobnym tonie wypowiedział się były minister obrony narodowej Mariusz Błaszczak.

– Jeżeli potwierdzą się doniesienia, że Polska przekazała Ukrainie pociski PAC-3 do systemów Patriot, będziemy mieli do czynienia z decyzją wymagającą natychmiastowych i szczegółowych wyjaśnień – stwierdził Mariusz Błaszczak we wpisie opublikowanym w serwisie X i dodał, że są to pociski stanowiące kluczowy element obrony polskiego nieba, a milczenie rządu w tak poważnej sprawie jest niezrozumiałe.

Spór szybko objął również relacje pomiędzy rządem a Kancelarią Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

– Chciałbym dowiedzieć się, w jakim trybie pan prezydent jest informowany. Nie znam takiego trybu, w którym pan prezydent jest bezpośrednio informowany o przekazywaniu donacji do Ukrainy – podkreślał rzecznik prezydenta Rafał Leśkiewicz, odnosząc się do zapewnień rządu o informowaniu o tych decyzjach głowy państwa.

Z kolei szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego Bartosz Grodecki napisał w serwisie X, że uchwały dotyczące przekazywania sprzętu są podejmowane w trybie niejawnym, a procedura nie przewiduje konsultacji ani udziału Prezydenta RP ani Biura Bezpieczeństwa Narodowego.

W odpowiedzi na narastające kontrowersje minister obrony narodowej Władysław Kosiniak-Kamysz – w porozumieniu z premierem – zdecydował o odtajnieniu wykazu polskiej pomocy wojskowej udzielonej Ukrainie w latach 2022–2026. Oficjalnym celem było przedstawienie pełnej skali wsparcia oraz przecięcie spekulacji dotyczących przekazywanego uzbrojenia. Jednocześnie szef MON zapowiedział wyjaśnienie okoliczności ujawnienia informacji o donacji pocisków Patriot oraz sprawdzenie, czy nie doszło do naruszenia przepisów dotyczących ochrony informacji niejawnych.

Kto zyskuje na wewnętrznych sporach międzypartyjnych?

Cała sprawa skłania jednak do szerszej refleksji nad granicami transparentności w obszarze bezpieczeństwa i obronności państwa.

Trudno oprzeć się wrażeniu, że coraz częściej informacje dotyczące strategicznych przedsięwzięć są ujawniane nie dlatego, że wymaga tego interes publiczny, lecz jako efekt bieżących sporów politycznych.

Nie jest to pierwszy taki przypadek. Kilka tygodni wcześniej podobna sytuacja dotyczyła listy projektów zgłoszonych przez Polskę do unijnego programu SAFE, której upublicznienia domagała się Kancelaria Prezydenta, uzależniając od tego podpisanie ustawy wdrażającej instrument (zob. Europejski SAFE storpedowany? Polski SEJF w zamrażarce? Co oznacza weto prezydenta dla obronności?).

Ostatecznie prezydent ustawy o SAFE i tak nie podpisał, ale zarówno wykaz projektów modernizacyjnych, jak i szczegółowe informacje o przekazywanym uzbrojeniu – mogące stanowić cenne źródło wiedzy nie tylko dla opinii publicznej, ale również dla zagranicznych służb wywiadowczych – zostały ujawnione.

Owszem, państwo powinno reagować na dezinformację i prostować nieprawdziwe informacje, jednak trudno uznać za pożądany standard sytuację, w której kolejne polityczne spory prowadzą do ujawniania danych dotyczących potencjału obronnego Polski tylko dlatego, że politycy wykorzystują swoją wiedzę i informacje do manipulowania opinią publiczną i grą o partykularne interesy partyjne. Gdzie kończy się odpowiedzialność polityczna za słowo?

Wydawało się, że na początku 2022 roku został wypracowany ponadpartyjny konsensus w kwestiach bezpieczeństwa narodowego warto, ale dawno legło on już w gruzach, a walka o władzę powoduje, że skutki podejmowanych dziś decyzji mogą wykraczać daleko poza bieżący cykl polityczny i dotyczyć całego społeczeństwa.

Jak pomagają Ukrainie inne kraje?

Porównanie międzynarodowe wymaga pewnej ostrożności, bo w zestawieniach część państw podaje wartość sprzętu przekazanego z magazynów, część wartość zamówień przemysłowych, a część łączy pomoc wojskową, finansową i humanitarną.

Najbardziej użytecznym punktem odniesienia wydają się dane Ukraine Support Tracker Instytutu Gospodarki Światowej w Kilonii, który obejmuje zobowiązania i alokacje pomocy od 24 stycznia 2022 roku do kwietnia 2026 roku i przelicza je na euro. W tym ujęciu największym pojedynczym donatorem pozostają Stany Zjednoczone. Według danych z Kilonii wartość amerykańskiej pomocy już zaalokowanej dla Ukrainy wynosi około 115,4 mld euro, z czego około 64,6 mld euro stanowi pomoc wojskowa.

Drugim najważniejszym źródłem wsparcia są instytucje Unii Europejskiej. Komisja Europejska podaje, że łączna pomoc UE i państw członkowskich dla Ukrainy od początku wojny osiągnęła 215,2 mld euro, w tym 77 mld euro w formie pomocy wojskowej. Trzeba jednak pamiętać, że liczba ta obejmuje szeroki pakiet wsparcia, w tym pomoc finansową, wojskową, humanitarną, środki dla państw przyjmujących uchodźców oraz instrumenty oparte na zamrożonych aktywach rosyjskich.

Wśród poszczególnych państw europejskich liderem pozostają Niemcy, które według danych z Kilonii wyłącznie na pomoc wojskową zaalokowały około 24,2 mld euro.

Za nimi plasuje się Wielka Brytania z około 16,2 mld euro pomocy wojskowej.

Kolejną grupę tworzą państwa, które przeznaczyły na Ukrainę od około 10 do 14 mld euro: Kanada, Japonia, Dania, Niderlandy, Norwegia i Szwecja. Szczególnie widoczna jest rola państw nordyckich, bo ich wsparcie – zwłaszcza w relacji do wielkości gospodarki – należy do najwyższych w całym zestawieniu.

Polska w danych Ukraine Support Tracker znajduje się niżej pod względem nominalnej wartości pomocy niż największe gospodarki Zachodu. Jej łączna pomoc dwustronna została oszacowana na około 5,9 mld euro, w tym około 4,45 mld euro to pomoc stricte wojskowa.

To pokazuje, że Polska była jednym z kluczowych państw pierwszej fazy wojny, zwłaszcza jako dostawca ciężkiego sprzętu postsowieckiego, hub logistyczny i państwo szkolące ukraińskich żołnierzy, ale w wymiarze czysto finansowym została wyprzedzona przez kraje dysponujące znacznie większymi budżetami obronnymi i przemysłowymi.

Polityczny spór kosztem polskiej wiarygodności – trwonienie kapitału zbudowanego na solidarności?

W praktyce jednak polskiego zaangażowania trudno mierzyć wyłącznie kwotą przekazanej pomocy. W latach 2022–2023 Warszawa dostarczała uzbrojenie w momencie, gdy Ukraina potrzebowała natychmiastowego uzupełnienia strat oraz sprzętu kompatybilnego z tym, którym już dysponowały jej siły zbrojne. Później ciężar finansowy wsparcia przesuwał się coraz mocniej w stronę Stanów Zjednoczonych, instytucji unijnych, Niemiec, Wielkiej Brytanii oraz państw nordyckich, na co wpływ miały również – zarówno na forum Unii Europejskiej, jak i w relacjach bilateralnych – polskie doświadczenia, rekomendacje i zabiegi dyplomatyczne wynikające z roli państwa frontowego.

Tym bardziej szkoda, że ten dorobek coraz częściej staje się zakładnikiem bieżącego sporu politycznego. W ostatnich miesiącach do debaty o bezpieczeństwie coraz częściej przenikają postulaty odbierania ukraińskiemu prezydentowi państwowych odznaczeń, wstrzymania dalszej pomocy wojskowej czy blokowania europejskich aspiracji Ukrainy. Niezależnie od tego, że relacje polsko-ukraińskie pozostają obciążone wieloma trudnymi tematami historycznymi i bieżącymi interesami obu państw, wykorzystywanie tych emocji jako narzędzia bieżącej walki politycznej może utrudniać prowadzenie odpowiedzialnej polityki bezpieczeństwa. W świecie, w którym kwestie obronności coraz silniej splatają się z wojną informacyjną, każde publiczne pęknięcie wśród sojuszników staje się przedmiotem uważnej obserwacji nie tylko przez partnerów, ale również przez państwa prowadzące wobec Zachodu działania dezinformacyjne i wywiadowcze.

Polska zbudowała po 2022 roku pozycję jednego z najważniejszych państw wspierających Ukrainę oraz współtworzących europejską architekturę bezpieczeństwa. Warto, aby dorobek ten pozostawał ponad bieżącymi sporami politycznymi. Krytyka decyzji rządu jest naturalnym elementem demokracji, jednak w sprawach dotyczących bezpieczeństwa państwa i strategicznych interesów regionu szczególnego znaczenia nabiera odpowiedzialność za słowa oraz świadomość, że krótkoterminowe korzyści polityczne mogą prowadzić do długofalowych kosztów dla wiarygodności Polski na arenie międzynarodowej.

To wręcz niebywałe, że w całej tej sytuacji, gdy Polska uczestniczy w skoordynowanych działaniach NATO, uzgadniając najbardziej wrażliwe decyzje z sojusznikami oraz sekretarzem generalnym NATO Markiem Rutte, który – zgodnie z medialnymi doniesieniami – miał również rozmawiać o tej sprawie z prezydentem Karolem Nawrockim, w krajowej debacie publicznej sprawia wrażenie państwa pogrążonego w chaosie informacyjnym.

Z jednej strony Kancelaria Prezydenta przekonuje, że nie była informowana o konkretnych donacjach, z drugiej MON zapewnia, że działania były prowadzone zgodnie z obowiązującymi procedurami sojuszniczymi i konsultowane z partnerami. Dla zagranicznych obserwatorów nie jest to jedynie kolejny wewnętrzny spór polityczny. Tego rodzaju sprzeczne komunikaty mogą rodzić pytania o spójność procesu decyzyjnego w jednym z najważniejszych państw wschodniej flanki NATO oraz o zdolność polskich instytucji do prezentowania jednolitego stanowiska w sprawach bezpieczeństwa.

To szczególnie istotne w czasie wojny, gdy wiarygodność państwa buduje nie tylko potencjał militarny, lecz także przewidywalność jego działań i komunikacji. Publiczne spory dotyczące decyzji podejmowanych wspólnie z sojusznikami mogą być wykorzystywane przez przeciwników jako element wojny informacyjnej, nawet jeśli w rzeczywistości nie zmieniają zakresu polskiego zaangażowania ani zobowiązań sojuszniczych. Polska przez ostatnie lata wypracowała pozycję jednego z liderów wsparcia Ukrainy i ważnego filaru bezpieczeństwa wschodniej flanki NATO.

Taki kapitał buduje się latami, natomiast podważyć go można znacznie szybciej – nie przez brak realnych działań, lecz przez niespójną komunikację i przenoszenie najważniejszych kwestii bezpieczeństwa państwa do bieżącego sporu politycznego.

Na temat budowania bezpieczeństwa polecamy przeczytanie lub obejrzenie rozmowy z gen. Mieczysławem Gocułem – byłym szefem Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, rektorem Akademia Sztuki Wojennej: Strategia bezpieczeństwa, sojusze oraz odporność państwa i społeczeństwa – trzy filary, bez których nie zbudujemy bezpieczeństwa Polski i Europy

Do decyzji o ujawnieniu wykazu polskich donacji wojskowych dla Ukrainy krytycznie odniósł się również były dowódca jednostki GROM gen. Roman Polko. W rozmowie z Polskim Radiem 24 podkreślił, że informacje dotyczące rodzaju i skali przekazywanego uzbrojenia powinny być utrzymane w tajemnicy, ponieważ bezpośrednio dotyczą bezpieczeństwa państwa.

– Nie rozumiem odtajniania kwestii, które wiążą się z bezpieczeństwem, które są użyteczne dla rosyjskiego chociażby wywiadu, po to, aby szacować, czym dysponowaliśmy albo czym teraz dysponujemy – powiedział gen. Roman Polko.

Generał Polko zwrócił też uwagę, że nawet jeśli przeciwnik dysponuje częścią takich informacji z własnego rozpoznania, oficjalne ich potwierdzenie przez państwo znacząco zwiększa ich wartość analityczną i ułatwia ocenę potencjału Sił Zbrojnych RP. Jego zdaniem w demokratycznym państwie transparentność nie może oznaczać ujawniania danych, które mogą zostać wykorzystane przeciwko własnym interesom bezpieczeństwa.

W podobnym tonie wypowiadał się także generał profesor Stanisław Koziej – były szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego i były wiceminister obrony narodowej, pytany w wywiadzie dla portalu Sektor Obronny o pomysł odtajnienia listy projektów w programie SAFE.

– Ta lista nie powinna być ujawniana. Przecież decydenci ją znają. Przecież te tajne dokumenty są zarówno u prezydenta, jak i w Sejmie. Każdy – od posła do prezydenta – może się z tymi dokumentami zapoznać. To jest tworzenie nośnego dla ludzi tematu, ale po co ułatwiać pracę obcym wywiadom, które pewnie część z tych informacji już znają, ale dzięki temu mogą zweryfikować swoje źródła informacji, oceny, poprawność analiz – mówi gen Stanisław Koziej.

Polecamy również wywiad z gen. Stanisławem Koziejem, byłym szefem BBN, Między szantażem Rosji a chaosem w NATO – czas na strategiczne decyzje Polski, w którym między innymi nasz rozmówca wypowiada się na temat projektu SAFE oraz pomysłu upubliczniania listy projektów programu SAFE: