Polska prezydencja w Radzie Unii Europejskiej, która trwała od 1 stycznia 2025 roku do 30 czerwca 2025 roku, zdominowana była przez problematykę związaną z bezpieczeństwem i obronnością, co przyniosło przełomowe instrumenty (SAFE, EDIP, program ReArm Europe czy kolejne sankcje na Rosję). Mocno angażowano się również w obszary cyfryzacji, cyberbezpieczeństwa, zdrowia, migracji. Krytycy uważają jednak, że zbyt mało zrobiono w tym czasie na rzecz silniejszej reprezentacji polskiego biznesu i nauki oraz wzmocnienia ich obecności na forum unijnym. Nie podjęto kluczowych decyzji migracyjnych, a relacje z Niemcami i podejście do kwestii klimatycznych nie były – mówiąc dość łagodnie – rewolucyjne.
Pewnego rodzaju odzwierciedleniem działań Unii Europejskiej w zakresie bezpieczeństwa oraz podsumowaniem wyników jej prac przez ostatnie miesiące są również ustalenia 38. szczytu NATO w Hadze, który odbył się w dniach 24–25 czerwca 2025 roku. Nie trzeba być specjalistą, by zauważyć, że jednym z najważniejszych celów tego wyjątkowo krótkiego szczytu Sojuszu Północnoatlantyckiego było uniknięcie rozłamu w relacjach transatlantyckich. I to się udało. A co poza tym?
